Tussen de bollen en de duinen – de Koegrasroute vanuit De Helderse Vallei

De rit naar het startpunt was op zich al een cadeautje. Een heerlijk lentezonnetje op mijn bol, bermen vol knalgeel raapzaad en onderweg al de eerste kleurrijke tulpenvelden in de verte. Ik parkeer mijn auto bij bezoekerscentrum en dierenopvang De Helderse Vallei (op maandag helaas gesloten, maar de voorpret is er niet minder om). Direct naast het terrein staat een uitkijktoren die ik natuurlijk móét beklimmen. Vanaf de top zwaai ik naar de dieren in de opvang en tuur ik over het landschap. Naast de Helderse Vallei ligt natuurgebied Mariëndal, met daarachter... ja hoor, de eerste bollenvelden! Eenmaal weer beneden veters strik ik mijn veters en duik ik eerst een stukje het bos in.

Het bos maakt al snel plaats voor de open vlaktes van het Mariëndal. In dit natuurgebiedje scharrelen Exmoor pony’s en Schotse Hooglanders rond. Precies op het moment dat ik aanloop, wandelt er zo’n prachtige Hooglander de bosjes uit. Ik ben dol op die fluffy koeien!

De routepijltjes sturen me weg van het fietspad, hup, de grasdijk op. Rechts heb ik uitzicht op het Mariëndal, links liggen de akkers met nog restjes bloembollen.

Het is hier een drukte van jewelste in de lucht; de vogels proberen elkaar werkelijk te overstemmen met hun gezang. Sommige deuntjes kan ik niet direct plaatsen, dus ik tover mijn vogelapp Merlin Bird tevoorschijn. Die pikt direct een gele kwikstaart, veldleeuwerik, rietzanger en een rietgors op. Die laatste blifjt zelfs beleefd even voor me poseren in het riet, zodat ik haar of hem op de foto kan zetten.

Aan de rand van het Mariëndal valt er vast ook genoeg te spotten. Er staat een vogelaar op de dijk met een indrukwekkende verrekijker. Ik ben razend benieuwd wat voor bijzonders hij in het vizier heeft, maar hij staat net even te ver weg om een praatje te maken.

Terwijl de kilometers wegtikken, begin ik me stiekem een beetje zorgen te maken. Krijg ik die bollenvelden nog wel van dichtbij te zien? Tot nu toe zie ik de kleurenpracht alleen in de verte. Maar dan zie ik een felroze streep aan de horizon en mijn route loopt precies die kant op. Zou het dan toch?

En dan sta ik er ineens middenin: een kleurexplosie aan alle kanten! Bloeiende tulpenvelden zover het oog reikt. Het is nog vele malen mooier dan ik had durven hopen. Ik kan geen vier stappen zetten of ik wil alweer een foto maken. Echt opschieten doe ik niet, maar dat maakt niks uit!

Naast de tulpen word ik getrakteerd op nog meer bloemencadeautjes. Sommige velden met hyacinten ruik ik al van de andere kant van de dijk, ik wandel langs vrolijke narcissen en zelfs op de dijk zelf staan talloze ‘wilde’ narcissen te pronken.

De grasdijk gaat over in een pad langs het fietspad. Ik passeer wat toeristen die net zo hard aan het genieten zijn als ik. ‘Wie schön!’ roept een dame met een brede glimlach terwijl ze voorbij fietst. Ik kan het alleen maar met haar eens zijn. Via een brug steek ik de weg over, wat me weer een prachtig nieuw perspectief van bovenaf geeft.

Vergeet ook vooral niet om af en toe achterom te kijken. Het uitzicht op het water met de dikke rietkragen is prachtig, zeker nu de zon steeds vaker tussen de wolken door piept!

In het water spot ik de allerkleinste meerkoetkuikentjes die ik ooit heb gezien. Ze moeten echt nét uit het ei zijn gekropen. Wat blijven het toch grappige beestjes met die knalrode eigenwijze koppetjes, hihi.

Langzaam laat ik de bollenvelden achter me en wandel ik het noordpuntje van Julianadorp binnen. Ik sla rechtsaf het fietspad op en maak me op voor het volgende hoofdstuk van deze wandeling: de duinen.

Van mijn vorige bezoek wist ik nog dat dit landschap heel bijzonder is, en zodra ik de duinen in stap, wordt die herinnering bevestigd. Het is lastig te beschrijven en een foto doet het eigenlijk nooit helemaal recht, maar er hangt hier een soort magische verstilling. Het voelt als een mix tussen een maanlandschap en pure, ongerepte natuur. De vorige keer beschreef ik het als: ‘Ik verwacht ieder moment een hobbit, een man in een kilt of een Teletubbie tegen te komen.’

Normaal gesproken barst het hier van de konijnen, maar vandaag laten ze zich niet zien. De vorige keer liep ik hier aan het einde van de dag en toen wemelde het ervan! Nu is het vooral het domein van de vogels, die zich dankzij hun schutkleur goed verborgen houden. Mijn app hoort graspiepers, fitissen, tjiftjafs, puttertjes en mussen. En dan heb ik geluk: een graspieper strijkt neer op een paaltje en zingt luidkeels zijn lied speciaal voor mij!

Ik stuit op nog een uitkijktoren. Bovenop word ik beloond met het beste van twee werelden: aan de ene kant de uitgestrekte zee, aan de andere kant kijk ik terug over de polder en de kleurrijke velden waar ik zojuist nog liep. Wat een contrast!

Het fietspad slingert door de lagere delen van het duin, terwijl de toppen links en rechts hoog boven me uittorenen. Dan verruil ik het asfalt voor een schelpenpad dat me juist over die toppen leidt. De omgeving verandert direct en is wéér adembenemend mooi. En zie je de Lange Jaap, de vuurtoren van Den Helder, daar in de verte al liggen?

Hoewel het best een frisse dag is, is het in het zonnetje en uit de wind heerlijk toeven. Op die luwe plekjes vliegen de bijen, hommels en vlinders vrolijk in het rond. Deze dagpauwoog geniet overduidelijk van de warmte op het zand.

Het pad over de duintoppen is werkelijk fantastisch. Het slingert, klimt en daalt en na iedere bocht word je verrast door een nieuw doorkijkje. Ondertussen nader ik het einde van de Noordduinen. De bosrand die je ziet is het begin van de ‘Donkere Duinen’, waar het laatste deel van de route doorheen loopt.

Hoewel de naam ‘Donkere Duinen’ misschien wat mysterieus klinkt, vind ik het bos vandaag juist ontzettend zonnig en licht en fris ogen!

Mijn oog valt op kleine paarsroze bloemetjes die ik even van dichtbij moet inspecteren. ‘Winterpostelein’, leert mijn moeder me nadat ik een foto op Instagram post. Terwijl ik daar met mijn neus bovenop de plantjes zit, ontdek ik ook nog een klein rood stipje: een lieveheersbeestje dat ook van de zon aan het genieten is.

Naast de winterpostelein staat het bos vol bloeiende krentenboompjes. Overal langs het pad zie ik de verfijnde witte bloesem. Het is nog best lastig om ze mooi vast te leggen omdat de achtergrond vaak te onrustig is en de bloemen daardoor wegvallen op de foto. Maar uiteindelijk vind ik een boompje dat prachtig vrij staat. Kijk nou wat een schatjes!

Dit stukje bos is puur genieten: mooie slingerpaadjes en bomen die al een frisse groene waas krijgen. Een heerlijke afsluiter van de wandeling. Eenmaal uit het bos sta ik zo weer op de parkeerplaats. Maar niet voordat ik langs het boscafé loop om mezelf in het zonnetje te trakteren op een welverdiend ijsje!

Mijn oordeel

⭐⭐⭐⭐⭐ wanneer de tulpen bloeien

⭐⭐⭐⭐☆ op de andere momenten

Ja, dit is écht een dikke aanrader tijdens het tulpenseizoen! Check wel even tulpenkaart van Visit Kop van Holland om te zien of de velden in bloei staan. Maar ook zonder die kleurenpracht is het een prachtige tocht. Het stuk door de velden is dan misschien wat minder spectaculair, maar er blijft genoeg te zien (alleen die vogels al!) en het duingedeelte is simpelweg fantastisch. 

Informatie:

Startpunt: Startpunt De Helderse Vallei

Route: Koegrasroute

App code: 56189

Lengte: 9,39 km

Soort paden: Mix van verhard en onverhard

Honden: Aangelijnd toegestaan. In het duin loop je een stukje op het fietspad. Verder zeer geschikt.

Horeca: Koffiehoek bij de Helderse Vallei of Bospaviljoen de Vallei (beide bij het startpunt) Halverwege de route, bij de overgang naar de duinen, kun je een uitstapje maken naar het strand voor strandpaviljoen Zee van Tijd.

Parkeren: Gratis parkeren bij het startpunt

OV: Vanaf bushalte Duinroosstraat is het circa 10 minuten wandelen naar het startpunt. Tip: reis naar treinstation Den Helder Zuid (niet Centraal) voor de kortste verbinding.