De eerste keren zonder winterjas naar buiten voelt ieder jaar weer een beetje onwennig. Ik durf bijna niet te geloven dat ik het zonder mijn drie dubbele laagjes niet koud ga krijgen! Maar het weerbericht is onverbiddelijk: het wordt 12 graden op deze 23 februari. Dus: géén sportlegging onder m’n wandelbroek, geen sjaal, handschoenen of oorwarmers mee en ook geen dik vest onder m’n jas. Het kan weer, wat heerlijk!

Soms heb je van die dagen. Je hebt allerlei plannen, maar voor je het weet is de dag bijna voorbij en heb je… eigenlijk nog niks gedaan. Tenminste, ik heb dat soms. En ik denk stiekem dat ik niet de enige ben 😉

Voor ik Renée Wandelt begon, wandelde ik natuurlijk al veel. Zo liep ik eens de Duinheidewandeling vanuit Schoorl, eind augustus. Een prachtige route, met de heide volop in bloei. Het was ook best een pittige tocht: veel hoogtemeters, mul zand en een warme dag. Toch zag ik toen al dat deze wandeling óók zonder bloeiende heide schitterend moest zijn. En vandaag heb ik dat volop mogen ervaren.

Het is september. Hoewel ik uitkijk naar de herfst, voelt deze dag nog zomers aan: de thermometer tikt de 27 graden aan. Veel te warm om midden op de dag te wandelen, dus stap ik vroeg uit bed om de koelte van de ochtend mee te pakken. Iets wat ik deze zomer vaker deed, en waar ik echt van kan genieten.

Aangezien het vandaag zo’n 28 graden wordt, gaat mijn wekker al om 6 uur ’s ochtends. Tijd om, voor de warmte uit, een rondje te wandelen. Een half uurtje later parkeer ik mijn auto bij startpunt station Uitgeest. Ik ben zo vroeg dat zelfs de Albert Heijn naast het station nog gesloten is. Helemaal niet erg, want ik heb zelf een lekker ontbijtje voor onderweg meegebracht.

Hargen is voor mij onlosmakelijk verbonden met het strand. Opgegroeid in Heerhugowaard was dit óns strand, de plek waar we zomers naartoe gingen. Maar vandaag ben ik hier niet voor de zee, maar om te wandelen. Leuk, want buiten het strand ken ik de omgeving eigenlijk nauwelijks. Tijd om daar verandering in te brengen!

De winter is voor veel mensen het seizoen om binnen te blijven, met een warme kop thee en een dekentje op de bank. En eerlijk? Daar geniet ik zelf ook van. Maar wanneer ik tóch de dekens van me afsla en mijn wandelschoenen aantrek, word ik áltijd beloond met een bijzondere wandeling. In deze blog vertel ik waarom ik wandelen in de winter zo fijn vind. 

Ik parkeer mijn auto op de kleine parkeerplaats aan de Abdijlaan. Het pleintje oogt bescheiden, maar wordt sfeervol opgeluisterd door een bijzondere waterpomp. Dit is een replica van de laatste dorpspomp van Egmond, die tot 1927 verderop aan de Abdijlaan stond. Een mooi detail om deze historische wandeling mee te beginnen.

Wind in de haren, frisse wangen, rust om je heen en lange rechte paden - perfecte ingrediënten om je hoofd leeg te wandelen. Op deze grijze maandag in november rijd ik met mijn autootje naar De Rijp, waar ik de Walvisroute ga lopen. Mijn startpunt is een Toeristisch Overstappunt (TOP). Dit zijn knooppunten met goede parkeergelegenheid en informatie over wandel-, fiets- en soms zelfs vaarroutes. Een handige informatiepaal biedt tips over wat er in de omgeving te doen is, zoals restaurants, musea, rustpunten en overnachtingsmogelijkheden. Wat een geweldig initiatief!

Soms heb je behoefte aan een frisse neus, maar geen tijd, zin of behoefte aan een lange wandeling. Een kort rondje dat toch al je wensen afvinkt, is dan ideaal. Deze route is voor mij zo’n perfect ommetje. Bos, open velden, duin, water en slingerpaadjes: het heeft alles voor een heerlijke korte wandeling.

Op een regenachtige maandag, stap ik in de middag tóch in de auto voor een wandeling. Het zou na een natte ochtend nu min of meer droog moeten blijven, dus we wagen het er op. Het startpunt ligt op bekend terrein, namelijk achter ontmoetingscentrum De Rietschoot in Koedijk. Ik heb een aantal jaar bij Popkoor Prestige gezongen, en dit was ons thuishonk! Maar dit keer ga ik de andere kant op: de weilanden in, richting het Geestmerambacht.

Vandaag had ik me voorgenomen om aan het eind van de dag een wandeling te maken. Na een bewolkte ochtend wist ik dat het in de middag zou opklaren, en ik wilde graag in het 'gouden uurtje' lopen. Ik liep de ‘Noordkustroute’ door de polder vanaf startpunt Schermerhorn. Als er één plek is waar je optimaal van dat gouden licht vlak voor zonsondergang kunt genieten, dan is het daar. Rond kwart voor vijf parkeerde ik bij het startpunt in het dorp Schermerhorn en begon ik aan mijn korte wandeling.