De eerste keren zonder winterjas naar buiten voelt ieder jaar weer een beetje onwennig. Ik durf bijna niet te geloven dat ik het zonder mijn drie dubbele laagjes niet koud ga krijgen! Maar het weerbericht is onverbiddelijk: het wordt 12 graden op deze 23 februari. Dus: géén sportlegging onder m’n wandelbroek, geen sjaal, handschoenen of oorwarmers mee en ook geen dik vest onder m’n jas. Het kan weer, wat heerlijk!
Wanneer ik de eerste foto’s met mijn camera wil maken, kom ik tot een ontdekking: ik heb mijn SD-kaartje thuis in de computer laten zitten... Tja, dat overkomt iedere fotograaf wel eens, denk ik dan maar. Op Instagram vroeg ik jullie of ik dan maar telefoonfoto’s moest gebruiken voor de blog, óf dat ik op een andere dag terug zou gaan met m’n camera. Jullie zeiden massaal: gewoon die telefoonfoto’s gebruiken! Dus bij deze, een blog met een rauw randje.
De wandeling start bij duinmanege Poelenburgh. Terwijl ik de auto uitstap, word ik begroet door een paar paarden die me nieuwsgierig aankijken. Vanaf het startpunt kun je links- of rechtsaf, en ik kies voor het laatste. Dan loop je eerst een stuk door het dorp om af te sluiten in het bos. Als ik kan kiezen, ga ik altijd voor die volgorde; er is niets fijner dan eindigen midden in de natuur. Ik vertrek met een zacht zonnetje op mijn gezicht over een smal pad langs de weg.
Ik loop verder langs de weg en geniet van de vele weilanden om me heen. Ik spot vrijwel direct overal sneeuwklokjes, maar daar maak ik alleen filmpjes van. Net als van de vele krokussen die ik tegenkom. Dus hoewel je ze op de foto’s misschien mist: geloof me, het voorjaar is echt begonnen!
Al snel sla ik rechtsaf en verlaat ik de Duinweg. Hoewel het daar ook niet druk was, loopt dit net even rustiger. Links en rechts staan prachtige huizen met vaak nog mooiere tuinen, die ook al vol staan met voorjaarsbloeiers.
Dan loop ik een stuk de polder in waar het echt flink waait! Tijd voor een selfie met wapperende haren, want die horen erbij in Noord-Holland ;)
Het loopt lekker door de polder. Met de wind in de rug en mijn ogen gericht op alle voorjaarstekens loop ik zelfs zó lekker, dat ik niet oplet en een paaltje mis. Daardoor kom ik wel langs een paar prachtige bomen, dus ach, erg vind ik het niet.
Na een tijdje denk ik toch: ‘Hé, ik moest hier toch ergens linksaf?’ Na een snelle blik in de app zie ik dat ik inderdaad te ver ben gelopen. Even omdraaien en terug, waarna ik het fietspad insla. In de berm staan de sneeuwklokjes en krokussen ontzettend hun best te doen. Wéér alleen gefilmd en een foto gemaakt precies op het punt waar je ze net niet ziet (waar was ik met mijn hoofd?). Je moet ze er op deze foto dus maar even bij fantaseren.
Ik kom al wat fietsers tegen; in de zomer is dit vast een drukke route, maar nu is het heerlijk rustig. Na een tijdje passeer ik het mooiste wandelbankje dat ik tot nu toe ben tegengekomen op mijn wandelingen. Dit is toch fantastisch?! Natuurlijk heb ik hier even gepauzeerd. Met zo'n uitzicht over de weilanden en de rand van het bos verveelt het nooit.
Ik laat de polder achter me en wandel via een statige laan richting het bos. Hier staan grote, luxe huizen met groene tuinen waar het een drukte van jewelste is. Ik hoor zoveel vogels! Mussen, meesjes, een roodborstje, een merel, een grote bonte specht en zelfs een sijs. Heerlijk, dat gefluit.
Aan het einde van de laan kom ik weer bij de Duinweg uit. Zodra ik die oversteek, wandel ik zo het bos in.
Aangezien dit het begin van het duingebied is, mag ik meteen aan de bak met wat kleine klimmetjes. Het bos is nog grotendeels kaal, op het groen van de 'evergreens' na.
Dan kom ik plotseling dit té schattige tafereeltje tegen: een echt kabouterhuisje, inclusief klingelbel en een brievenbus. Wat een verrassing langs het pad!
Terwijl ik verder loop, probeert de zon weer tussen de wolken door te piepen. Het lukt niet helemaal; verder dan een waterig zonnestraaltje komt het niet, maar het is genoeg om even met m’n snoet in de zon te lopen.
Het bos voert me verder over kronkelende paden waar de grond zacht meeveert. Ik hoor alleen de vogels en het ruikt hier precies zoals een bos hoort te ruiken. Puur genieten.
Veel te snel ben ik alweer bij het einde van de route. De afdaling uit het bos is ingezet. Nog één keer diep inademen en genieten van de hoge dennen voordat ik weer bij de auto sta.
Mijn oordeel
⭐⭐⭐⭐☆
Eerlijk gezegd had ik niet al te hoge verwachtingen van deze route, maar ik ben echt positief verrast. Het is een heerlijk rondje met veel variatie: van de gezelligheid in het dorp en de weidse polder tot de rust in het bos. Een dikke aanrader voor een uurtje buitenlucht!
Informatie:
Startpunt: Startpunt Aagtdorp-Poelenburg
Route: Oranje route
App code: 417
Lengte: 4,02 km
Soort paden: Verhard en onverhard. Door de hoogteverschillen en stukken met flinke boomwortels in het bos minder geschikt voor wandelwagens of rollators.
Honden: Toegestaan, maar houd er rekening mee dat je ook stukken langs de weg en over het fietspad loopt.
Horeca: Halverwege loop je vlak langs Kardeis van de Raphaelstichting. Ook in het nabijgelegen Bergen zijn volop opties.
Parkeren: Gratis parkeren bij het startpunt
OV: Bushalte Aagtdorp, Poelenburgh
Maak jouw eigen website met JouwWeb